Ok, najlepiej czuję się w stylowych, firmowych, zazwyczaj drogich - trekkingach, polarach, windstoperach, softshellach, spodniach z pięcioma odpięciami na wodoszczelne zamki.. zasadniczo wszystkim, co można znaleźć w górskich sklepach.. do tego wszelakie gadżety z tychże sklepów, i jestem przeszczęśliwą Ewą w Tatrach lub jakichkolwiek innych górach. W warunkach bardziej niż mniej ekstremalnych, z lodowatą rzeką zamiast łazienki, posiłkami z menażki, robactwem w namiocie [ok, to mnie akurat nie uszczęśliwia, ale jest nieuniknione] i kultowym śpiworkiem mym.
To wszystko prawda.
Nawet tu, w Londynie, stolicy mody [nie oszukujmy się, Paryż został w tyle dawno temu], niespecjalnie się przejmuję, i jednego dnia starannie 'zrobiona' idę na zajęcia, by dnia następnego wskoczyć w moje śmigacze miejskie, zapiąć sportowego softshella i z wielką torbą pognać na uczelnię. I jest dobrze.
Ale.
Czasem coś mi się przestawia w głowie. Pod pretekstem planowania sesji zdjęciowych, kupuję 'Vogue'a'. I czasem zachwyci mnie faktycznie coś innego niż zdjęcie jako zdjęcie lub koncept sesji. Czasem muszę przyznać, że nie wszyscy projektanci są dziwni i przekombinowani. Czasem znajduję przyjemność w wyglądaniu [lub aspirowaniu do wyglądania] naprawdę z najwyższej półki. Nie tylko ładnie, bardzo ładnie, elegancko. Po prostu szałowo. Tak, żeby oczu nie można było oderwać. I wcale nie oznacza to skrajnej ekstrawagancji, bo nie na tym to polega. Tak, czasem jestem totalnie PRÓŻNA. I wcale mi z tym źle nie jest. Bo takie zrywy-porywy to nie codzienność moja. Tym bardziej są to sytuacje wyjątkowe.
Aktualnie zakręciła mi w głowie kolekcja Summer 2010 Stelli McCartney. Sukienka poniżej po prostu mnie omamiła. [Maaaaamo... czy mi się wydaje, czy w lipcu mamy ważną imprezę rodzinną?:> ech.. boję się wiedzieć, ile tysięcy funtów to cudo kosztuje.] Cała kolekcja na oficjalnej stronie SM.



[klik na zdjęcie, żeby zobaczyć w powiększeniu]